De zenuwen

Op de morgens dat ik naar Sneek moet, word ik met een knoop in mn maag wakker. Ik ga er steeds meer tegenop zien. Het ritje in de auto met de stereo op 10 is prettig, maar ik word steeds zenuwachtiger. Helemaal trillend stap ik binnen, maar na een half uurtje is er niets meer aan de hand. Onwennigheid? Nog geen vertrouwd gevoel in de groep? Angst voor wat komen gaat? Zeg het maar, van alles wat denk ik. Natuurlijk laat ik het niemand zien, ik heb zo'n dik pantser om me heen.

Donderdags is de groep klein, en de therapie ontspannen, in die zin, dat we creatief bezig zijn en sporten. 

Al vanaf het begin maakt de creatieve therapie het meeste bij mij los, terwijl ik toch nooit een creatief mens geweest ben :-)

Er komen steeds meer onverwerkte dingen bij mij naar boven, en al die losse eindjes worden in mijn gedachten een enorme kluwen. 

Ik loop er steeds tegenaan, dat ik verbaal erg sterk ben, maar niet duidelijk kan maken wat ik voel. Ik heb er altijd woorden van een ander voor nodig. Gister kreeg ik een opdracht van een therapeute (het zijn allemaal vrouwen), waar ik niets mee kon, en toen werd weer duidelijk, dat ze dacht dat ik verder was als dat ik ben, puur omdat ik zo makkelijk praat. Of dat met vakjargon, opleiding of hulpverlener zijn te maken heeft, ik weet het niet, maar het is wel een handicap. Gelukkig had ik wel de moed om te zeggen dat ik er niets mee kon, en kreeg ik een andere opdracht. Terug naar de oester!

Nu moet ik gaan werken aan mijn doelen voor het weekend, en me niet zenuwachtig maken voor maandag. Het is niet nodig, maar ik weet nog niet hoe ik het doen moet :-) Iemand tips?

Geniet van het weekend!