Mijn vakantie van dit jaar houdt slechts de afwezigheid van de gang naar Sneek in.
Wij blijven héérlijk thuis!
Count your blessings,(http://www.omdenken.nl/praktijk/casusarchief/444)
Al de hele week had ik een tekening in mijn hoofd. Ik werd er maandag mee wakker, en heb het thuis wat uitgewerkt. Vandaag heb ik de tekening gemaaktmet Rembrandt pastelkrijt. Wat een fijn materiaal om mee te werken!
Als ik vakantiegeld overhoud, komt er zeker een doosje in huis!
(
Dit kwam ik tegen op het www, zover heb ik het laten komen:
Instorten is het begin van een proces van bewustwording. Het eerste teken daarvan is dat het zo niet verder kan. Je lijf, je hoofd en je hart zijn zich tot in alles bewust dat er iets moet gebeuren. Instorten is het einde van iets dat niet werkte. Dus daarmee neem je ook afscheid. Het is een punt in je leven dat je bereikt. Dat maakt ook gelijk duidelijk waarom het soms moeilijk kan zijn als er mensen in mijn praktijk komen die nog niet helemaal ingestort zijn. Waarbij het nog lukt om het oude enigszins vast te houden. Dan is het nog niet het punt waarop er volledig afscheid is genomen. Het punt waarop er niets meer werkt.
De totale ineenstorting is als leegte. Niets werkt meer, niets is er meer. Dan is er leegte. Je kunt niets meer. Je doet niets meer. Er is niets.
Daar kun je je vreselijk druk over maken: “vroeger kon ik …”, “ik wil .. maar dat lukt niet”, “ik baal er van dat … niet kan”, “ik wil weer werken”, “ik wil me weer vol energie voelen”, “ik wil weer gelukkig zijn”, etc. Eigenlijk maakt die drukte zich druk om weer terug naar het oude te gaan. Dat is een raar proces, want juist door dat oude ben je op het punt gekomen waar je nu staat. Dus waarom ga je je toch druk maken om weer naar het oude te gaan terwijl dat oude niet werkte?
Als er helemaal niets meer is, dan is het oude weg. Veel mensen realiseren zich niet dat dat ook een afscheidsproces is. Afscheid nemen van het oude dat niet werkte. Je zult waarschijnlijk wel denken “maar van het goede hoef ik dan toch geen afscheid te nemen?”. Ja, dus wel. Het is net alsof ik de kamer uit loop. Je kunt niet mijn linkerhelft wel houden en mijn rechterhelft niet. Als ik weg ga, dan ga ik helemaal. Met alle goede en slechte kanten. Dat kan niet een beetje.
Dat brengt me weer terug bij de leegte. Als je van alles afscheid hebt genomen is er leegte. En juist in die leegte zit de wijsheid verscholen. Want die leegte kan transformeren tot ruimte. En die ruimte is nodig om iets nieuws te laten ontstaan.
De totale ineenstorting is als leegte. Niets werkt meer, niets is er meer. Dan is er leegte. Je kunt niets meer. Je doet niets meer. Er is niets.
Daar kun je je vreselijk druk over maken: “vroeger kon ik …”, “ik wil .. maar dat lukt niet”, “ik baal er van dat … niet kan”, “ik wil weer werken”, “ik wil me weer vol energie voelen”, “ik wil weer gelukkig zijn”, etc. Eigenlijk maakt die drukte zich druk om weer terug naar het oude te gaan. Dat is een raar proces, want juist door dat oude ben je op het punt gekomen waar je nu staat. Dus waarom ga je je toch druk maken om weer naar het oude te gaan terwijl dat oude niet werkte?
Als er helemaal niets meer is, dan is het oude weg. Veel mensen realiseren zich niet dat dat ook een afscheidsproces is. Afscheid nemen van het oude dat niet werkte. Je zult waarschijnlijk wel denken “maar van het goede hoef ik dan toch geen afscheid te nemen?”. Ja, dus wel. Het is net alsof ik de kamer uit loop. Je kunt niet mijn linkerhelft wel houden en mijn rechterhelft niet. Als ik weg ga, dan ga ik helemaal. Met alle goede en slechte kanten. Dat kan niet een beetje.
Dat brengt me weer terug bij de leegte. Als je van alles afscheid hebt genomen is er leegte. En juist in die leegte zit de wijsheid verscholen. Want die leegte kan transformeren tot ruimte. En die ruimte is nodig om iets nieuws te laten ontstaan.
Zo, nu eerst de zon in en een terrasje opzoeken!
1 opmerking:
Klinkt toch afschuwelijk...-leeg dan vooral-
Maar die zon en terras waren volop aanwezig, en das dan weer heerlijk!
Een reactie posten