Vandaag weer een heftige dag. Na al weken in een rouw-en verdrietsfeer gezeten te hebben, kregen we vanmorgen te horen dat één van onze therapeutes vannacht nog vrij plotseling is overleden.
Het is niet uit te leggen, wat een beslag dat legt op een groep. Wij zijn mensen met gespannen zenuwen en we kunnen niet veel hebben.
Ook de therapeutes waren erg verdrietig en van slag. Logisch natuurlijk.
We hebben vanmorgen onze handen laten werken in onze herinneringen aan deze markante dame.
Ze had mijn intakegesprek gedaan en was mijn mentor. Ik heb haar maar 2 keer ontmoet, maar ze heeft een onuitwisbare indruk nagelaten.
Ze gaf mij mijn helpende gedachte mee: verantwoordelijk zijn, waar je verantwoordelijk voor bent. Wat heb ik daar al een rust door gekregen!
Vanmiddag hebben we gesproken over rouw. Ik heb daar niet zoveel mee, ik heb al zo ontzettend veel sterfgevallen van dichtbij meegemaakt, dat ik daar geen gevoel (meer?) bij heb. Laat mij maar troosten en koffie schenken, iig iets doen.
Nu wil ik even terug naar het 'normale'. Alles in proportie zien en een soort van plekje geven.
We gaan zo een snackbar opzoeken.
Lekker patat en een frikandel speciaal met uitzicht op zee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten