Vanmiddag stond ik nog es even stil bij mezelf. Dat doe ik anders nooit :-)
Ik kan nog steeds niet begrijpen dat ik ben waar ik nu ben, en hoe ik er gekomen ben.
Dat ik nooit meer worden zal wie ik was, en hoeveel energie en tranen en onbegrip en tijd het nog gaat kosten voor ik ben wie ik zijn zal.
(er zit nog ergens een filosoof in mij verstopt)
Gelukkig is mn vechtlust niet verdwenen, en dat zal ik hard nodig hebben.
Ik vecht nu op een andere manier als vorig jaar, maar ik overleef nog steeds.
Als alles weer normaal is, word ik gek van blijdschap, denk ik!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten