Al een paar dagen loop ik te dubben, of ik wil en kan schrijven wat ik nu ga schrijven. Het is één van de dingen waar ik steeds tegen aanloop en waar ik mee aan de gang moet, één van de speerpunten van de therapie, en iets wat behoorlijk zeer doet.
Er is dit keer een aanleiding, waardoor ik een nacht wakker lag en alles weer begon te malen.
Ik heb, door mijn werk, jarenlang in vrouwengroepen geopereerd, je zou dus mogen aannemen dat ik weet hoe het werkt in een vrouwengemeenschap.
In november 2009 werd ik zéér onverwachts van de werkvloer gehaald door de arbo-arts. Heel terecht achteraf, maar wat was het een shock voor mij. Het haalde me van mn wortels, ik was (ben) mezelf kwijt en het ritme waarin ik jarenlang leefde. Meeleven kreeg ik bijna niet van mijn collega's, en dat vond ik ook normaal, want het is meestal uit het oog, uit het hart. Iedereen heeft genoeg aan zn eigen leven en er veranderde in die tijd veel op de werkvloer door reorganisatie's. En zelf ben ik ook niet zo'n kaartenschrijver.
Ik heb vanaf toen keihard gewerkt en ik heb alles gedaan wat ik kon, om te herstellen en weer terug de werkvloer op te kunnen. Ik ben eraan onderdoor gegaan.
Nu kreeg ik tijdens een feestje, heel onschuldig, te horen hoe sommigen van mijn ex- 'collega's' over me denken en spreken. Het enige wat is blijven hangen van die mededeling, is dat ik steeds andere smoesjes opnoemde om maar niet aan het werk te hoeven, en uiteindelijk een burn-out heb verzonnen. Pffff....
Ik vind het zo onrechtvaardig, en ik weet wel dat het niets over mij zegt, maar het doet zo'n zeer. Het is iets waar ik allergisch voor ben, het geroddel en geklets, en ik voel het haarfijn aan. Ik ken het al vanaf de lagere schooltijd, en ik heb me er nooit tegen leren verweren.
Wat ik eraan over gehouden heb, is een gevoel van in de steek gelaten zijn, eenzaam en alleen. Het is zo'n aanval in je rug.
Ik heb een prachtige muur om me heen gebouwd, ik wil niet meer voelen.
Gelukkig kon ik het kwijt in therapie, en ik heb ook nog even een goed gesprek met de psych gehad. Wat ben ik dankbaar, dat ik daar terecht gekomen ben.
Nu heb ik de opdracht gekregen om meer naar buiten te gaan, ik heb me overal van teruggetrokken. Als ik angstig ben, kan ik daar een pilletje voor krijgen :-$
Doe mij nog maar een sigaretje :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten