Tot nog toe lukt het me goed om rustig te blijven en oplossingen te vinden.
Gister met de creatieve therapie ben ik met klei bezig geweest. Het meest vervelende hieraan, was de confrontatie met de verdwenen kracht in mn handen, en de pijn die het oplevert. Ik weet het wel, maar wil er nog niet helemaal aan :-(
Het aangaan van een moeilijk gesprek vraagt ook veel energie, maar levert ook veel op. Ik kan zo trots op mezelf zijn als ik gezegd heb, wat ik zeggen wilde en overeind blijf. Frustratie's blijven er wel, maar tegen sommige dingen kun je gewoon niet vechten, daar moet je mee leren omgaan, en accepteren dat het zo is.
Ik blijf het moeilijk vinden, omgaan met onbegrip en kritiek, maar het gaat al veel makkelijker als een paar weken terug. Dat is ook vooruitgang.
Er is ook veel wat energie geeft: een goed gesprek bijvoorbeeld, van hart tot hart.
Maar ook een onverwacht kado: een prachtig bloemstuk, rechtstreeks uit een warm hart. Een lieve mail, een sms, een bezoekje of telefoontje, het geeft me zoveel kracht en steun om door te gaan.
Ik kwam een klasgenoot tegen, ze moest 2 keer kijken of ik het wel was. Je ziet er zo anders uit, zei ze. Ben je afgevallen? Je bent zo mooi, zei ze. Je ziet er zo goed uit. Leuk om te horen dat het ook zichtbaar is waar ik zo hard aan werk.
Ik kan het ook voelen, mijn masker heeft mijn gezicht lang hard gemaakt, en nu is het ontspannen.
Ik heb veel slaap nodig, deze week, en dan blijft er weinig tijd over voor andere dingen.
Het wordt bijna een gewoonte, schone was uit de wasmand vissen, en niet uit de kast :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten