Het voelt een beetje onwezenlijk en raar. Net of ik er niet helemaal bij ben, en toch helder.
Ik slaap weer veel en toch doe ik geen rare dingen.
In de groep kan ik gaan merken dat ik bij de gevorderden ga horen, toch vinden ze het nog niet goed dat ik meer ga afbouwen.
Ik vind dat niet zo erg, de groep is een veilige plek, ik heb het er goed en ik leer er heel veel, en ik heb een vaste structuur in mijn week.
Gister heb ik een uur gesport, ik zal maar niet zeggen hoe ik me nu voel
enige stijfheid is er wel :-)
We sporten in de zaal bij de revalidatie, daar kom ik steeds mijn therapeuten van vorig jaar tegen, zo leuk. Het ziekenhuis heeft een hele gemoedelijke sfeer, en je bouwt er echt een band op met je behandelaars. Je bent er echt geen nummer, en dat doet me goed.
Mijn agenda van december loopt alweer aardig vol, en dat vind ik vervelend, in die zin, dat ik het er benauwd van krijg.
Ik heb er anderhalve week in vrijgepland, dus dat is het niet.
Maar alles wat ik 'moet', zit op mn nek, dáár krijg ik het benauwd van.
Hoe leuk alle afgesproken dingen ook zijn, ik kijk er niet doorheen.
Ik leef echt bij de dag, en kijk niet teveel vooruit, dan is het te doen.
Mijn spanningsboog wordt wel wat groter, ik kan al wel meer aan, maar ik vind het nog moeilijk om een balans te vinden.
Nee zeggen, voor mezelf opkomen en keuzes maken blijft een lastig iets.
En aangesproken worden op de keuzes die ik zo moeizaam gemaakt heb, is helemaal een lastig ding.
Maar ook daar leer ik mee omgaan.
2 opmerkingen:
Dear, je kunt het! Je komt van heeeeeeeeeeeeel ver, en bent al heeeel dichtbij! Nu dat laatste stukje nog.
Hoe heette die monnik nou ook alweer, van wie de leer nou in de mode is. Die zegt dat je elk ding per stuk met toewijding moet doen, zonder na te denken over wat je verder ook alweer 'moet'. Je mag van hem zelfs niet lezen en eten tegelijk. Daar gaan we dan, als multi-taskende vrouwen ;-)
Een reactie posten