Rust

De kerstdagen zijn heerlijk rustig verlopen, we hebben naast de kerkdiensten echt niks gedaan.
Eten, drinken, slapen en dan weer van voor af aan.
Ik wist niet dat ik zó moe was, dat ik steeds maar slapen kan!
Het voelt alsof er een last van me af is, heel ontspannen.
Ook de komende week zullen we niet veel doen, het voelt erg prettig om niets te hoeven.


Ik heb nog een mooi stukje van Annemarie de Groot van Con-act Coaching: 




Dit is de nieuwsbrief van Con-act Coaching. Mijn naam is Annemarie de Groot.

Ik help vrouwen het mooiste uit zichzelf te halen, op een manier die bij hen past. Want wie goed voor zichzelf zorgt, kan het beste van zichzelf geven.

Doorsturen? Graag!
Daarvoor vind je een link onderaan deze nieuwsbrief.

Neem gerust een kijkje op mijn website. Daar vind je informatie over wie ik ben, hoe ik in het leven sta en hoe ik werk. Bovendien vind je er nog meer leuke artikelen.



Uitstelgedrag waar je wél blij van wordt

Uitstelgedrag wordt meestal als iets negatiefs gezien. Heb je last van uitstelgedrag, dan kun je een cursus volgen om het af te leren. Maar er is een vorm van uitstelgedrag waar ik een groot voorstander van ben. En dan heb ik het over het uitstellen van je oordeel over anderen. Als er iets is dat je ontspanning gaat geven, dan is het dat.

Mensen zijn ongelooflijk goed in het oordelen over elkaars gedrag. Uit wetenschappelijk onderzoek is bekend dat bij een sollicitatiegesprek het oordeel over de kandidaat vaak al in de eerste seconden gevormd wordt en vast staat. Knappe vent of vrouw die dat oordeel nog om weet te buigen. En als je naar jezelf kijkt, hoe jij over straat loopt, op je werk of in de kerk mensen ontmoet en ontmoetingen duidt, zul je zien dat het bij jou vaak niet anders is. Toch?

Ik denk dat we snel een oordeel vellen omdat we er behoefte aan hebben om de wereld om ons heen te duiden. Om te begrijpen wat er gebeurt, zodat we onze eigen positie kunnen bepalen. Want als ik weet wat ik van jou vind, of hoe ik wat er gebeurt moet duiden, dan weet ik ook meteen weer wie ik ben, wat ik vind en wat er van mij verwacht wordt.

Zien we iemand iets doen, dan zoeken we razendsnel naar de oorzaak van dat gedrag. Dat heet in de psychologie 'causale attributie', waarbij we kiezen uit twee hoofdoorzaken:
de omstandigheden: iemand gedraagt zich op een bepaalde manier door de omstandigheden waarin hij of zij zich bevindt. Hij glijdt uit omdat het glad is, of zij is chagrijnig omdat zij in de file staat.

hoe iemand is: iemand gedraagt zich op een bepaalde manier omdat hij of zij nu eenmaal zo in elkaar steekt (karakter, motieven, vaardigheden). Hij glijdt uit omdat hij onhandig is of zij is chagrijnig omdat zij een vervelend persoon is.
En weet je wat zo vreemd is? Uit onderzoek is gebleken dat wij het gedrag van onszelf anders beoordelen dan dat van anderen.

Beoordelen wij het gedrag van een ander, dan zoeken we  vrijwel automatisch de verklaring in iemands persoonlijkheid. We houden nauwelijks rekening met hoe de omstandigheden het gedrag van iemand beïnvloeden. Zien we iemand struikelen, dan concluderen we al gauw dat die persoon onhandig is. Worden we ingehaald door iemand die te hard rijdt, dan is hij een snelheidsmaniak. Komt iemand haar afspraak niet na, dan is zij onbetrouwbaar en kun je niet op haar bouwen.

Overkomt onszelf iets vervelends of doen we iets verkeerd, dan verklaren we ons eigen gedrag vrijwel automatisch vanuit de omstandigheden. Struikelen wij, dan is het natuurlijk glad. Rijden wij te hard of komen wij een afspraak niet na, dan hebben we een goede reden die meestal te maken heeft met iets dat buiten onszelf ligt.

Doen wij iets goed, dan zoeken we de verklaring wel weer in onze persoonlijkheid, in wat we zelf hebben gedaan. Als ik slaag voor een examen, dan komt dat omdat ik erg goed geleerd en mijn best gedaan heb. Zak ik voor een examen, dan waren de vragen veel te moeilijk, kon ik me niet concentreren doordat het niet stil was in de zaal etc.

Herken je dit? Van jezelf of omdat je het van een ander hebt ervaren?

Hoe zou het zijn als we elkaar minder snel en gedachteloos zouden beoordelen en veroordelen? Want daarmee doen we anderen dus al snel tekort. Het brengt spanning in onze contacten en we geven anderen niet de ruimte die ze verdienen. Bovendien sluit je dan al heel snel deuren die weleens naar verrassende nieuwe contacten, leuke gebeurtenissen of welkome hulp kunnen leiden. En daarmee doen we onszelf tekort.

Wat helpt, is dat je jezelf kent en eerlijk durft te kijken naar je eigen sterke en zwakke kanten. Dat leidt meestal tot bescheidenheid en maakt het je gemakkelijker om de ander ruimte te geven.

Als ik DISC-trainingen geef, word ik steeds weer verrast door wat er gebeurt als mensen zichzelf en anderen beter leren kennen. Ze zien waar ze zelf goed in zijn, waarin ze verschillen van anderen, dat dat oké is en dat je elkaar kunt aanvullen in plaats van aanvallen. Dat leidt tot herkenning, begrip, waardering en veel plezier.

Zo halen we mensen uit hun hokjes. Of misschien moet ik zeggen dat we de muren tussen de hokjes weghalen. We geven elkaar meer ruimte, er komt meer zachtheid en verdraagzaamheid in relaties en dat komt niet alleen de ander, maar ook onszelf ten goede. En wie weet tot wat voor verrassende inzichten, contacten en samenwerking dat leidt!


Het is echt de moeite waard om eens op haar website te kijken.


Groetjes weer!