Het was een drukke dag, gister. Dat kwam eigenlijk omdat de groep zo groot was, en dan is er veel rumoer. Er was een 'nieuwe' en een stagiaire, en dat maakt de sfeer ook alweer anders. Er is een voorstelronde en wat rituelen voor nieuwkomers. Omdat de dinsdag vorige week voor mij nog nieuw was, was het gister nog spannend. Nooit geweten dat dat zoveel energie kost!
Mijn zusje kwam mn vader brengen, die werd opgenomen voor een zware operatie, dus ik hield steeds mn telefoon in de gaten voor smsjes. Dat brengt ook de rust niet aan :-) maar we deden nog wel even gezellig een ijsje met elkaar in de hal :-)
De eerste opmerking die ik van mn begeleidster kreeg, was dat ze had vernomen hoe ik dacht over de aanpak, en of ze nu door moet vragen, of dat ik dat zelf aangeef. Nou, ik heb het hen in handen gegeven, als het van mij uit moet gaan, gebeurt er bar weinig denk ik. Nooit geweten dat ik me zo goed kan verschuilen en kan-doen-alsof. Als er iets gebeurt, schiet ik automatisch in die houding, dat voelt zo natuurlijk! Het maakt dat ik me onkwetsbaar voel, en het heeft gemaakt dat ik nu niets meer voel. Dat krijg ik ook steeds te horen: je toont geen emotie's. Dat kan ik ook niet, want ik voel ze ook niet. En dat is waarom ik me verschuil, ik ben bang voor het moment dat ik ga voelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten