Er werd goed op me gepast (bedankt, moat) en vaak aan me gevraagd hoe het met me gaat. Het is fijn om je verhaal in alle rust te kunnen doen. Er zijn veel mensen die de kunst van het luisteren verstaan!
De airco in de bus was kapot, waardoor het er 29 graden was. Samen met het gehobbel en het late eten, bracht het me een prachtige migraine. Man, man, wat was ik totall loss toen ik thuiskwam! Maar wat was het heerlijk om er even met die gekke meiden uit te zijn! Ik verheug me alweer op volgend jaar....
Vanmorgen bracht de post een boekje van Marinus van de Berg: Jij maakt het verschil.
Poe, het raakte me enorm. Het gaat morgen mee naar Sneek, want ik wil er over praten en het de anderen laten zien. De vriendin die het opstuurde: dank je wel. Je kent me beter dan ik dacht. Ook voor het begeleidend schrijven ;-)
Het eerste wat ik tijdens de DB meekreeg en waar ik steeds op terug moet vallen is: verantwoordelijk zijn waar je verantwoordelijk voor bent. Daar ga ik me maar es mee bezighouden de rest van de dag. Ik wil het opslaan op mn harde schijf, want mijn bemoeizucht en schuldgevoel is enorm!
Zo is het inmiddels middag geworden, en voel ik me weer een beetje mens. Ik ga er zo lekker even opuit, naar buiten. Frisse lucht happen en mn hoofd leegmaken, want dat is weer ernstig gevuld!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten