Patiëntenbespreking

Vanmorgen zat ik mn 'huiswerk' te maken. Morgen word ik als patient besproken in het team, en ik mag dan het één en ander aan geven. Er is een prachtig formulier voor gemaakt.
Bij het invullen ervan, schreef ik op dat er een vulkaan in mij huist. Dinsdag tijdens één van de oefeningen kwam er zoveel boosheid in me op, het begon gewoon te kolken van binnen. Natuurlijk zei ik dat niet, maar de therapeute had het wél opgemerkt. De stoom kwam bijna uit mn oren. En dat tijdens een oefening! Achteraf ben ik er erg van geschrokken. Ik hoop van ganser harte dat de vulkaan uitbarst als ik in Sneek ben. Ik ben er bang voor. Geen idee wat er dan uit gaat komen. 2e waarschuwing ;-)


Het is trouwens wel raar om als patiënt besproken te worden. Ik zat meestal aan de andere kant van de tafel. Soms heb ik het gevoel dat ik nooit meer op die plek zal komen. Het duurt allemaal al zo lang. Er gebeurt en verandert wel van alles, maar er gaat wel erg veel tijd inzitten. Het maakt me wel eens moedeloos. Ik deed mn werk altijd met hart en ziel, maar het heeft me mezelf gekost. Ik vraag me af of ik het kan, met minder. Ik ben op dit moment bang voor nieuwe dingen, en moet er niet aan denken om verantwoording voor iets te dragen. Ik heb wel eens nachtmerries over alles wat er evt. niet goed gegaan is, dat ik niet lief genoeg was voor mn patiënten, dat ik te kattig was en vaak te moe en te druk om mn werk goed te doen. 
Er is niemand die enige druk op me uitoefent, dus ik doe het mezelf weer aan.
Ik word soms gek van mezelf. 
Maar weet je wat?
Gek-zijn mag, als je op de Psychiatrie behandeld wordt
;-)

Deze foto maakte mn vader. Mooi, hè.........over een poosje ben ik ook zo, heb ik mezelf beloofd. Op- en open gebloeid!