Hoe gaat het?

De afgelopen dagen ben ik welbewust met mn energie omgegaan. Zo'n dag als donderdag wil ik liever niet teveel meemaken, dat werkt zo demotiverend! Zo toog ik vanmorgen uitgerust naar Sneek. Ha ha, ik heb er gelijk maar een goeie dag van gemaakt, ik ben echt lekker bezig geweest.

 

Donderdag reed ik naar huis met het gevoel, dat mijn therapeuten niet door me heen kijken, dat ik ze net zo 'voor de gek' kan houden als de rest van de wereld.

Lekker makkelijk, maar ik heb er natuurlijk niks aan. Vanmorgen trok ik de stoute schoenen aan, en heb ik het maar gemeld. Ik kreeg de indruk dat ik gelijk had, èn de vraag of ze door mogen gaan als ik heb aangegeven dat het genoeg is. Fjoe, dat is echt in het diepe springen! Héél eng, maar noodzakelijk, ik zit er voor mezelf. Ik laat steeds mijn groepsgenoten voorgaan, dan hoef ik niks te zeggen. Slim, hè. Ik kon me mooi verstoppen in de groep :-), maar dat zal nu wel over zijn!

Ook heb ik een weekplanner gemaakt. De komende weken zijn drukkere weken, door 2 ouders die tijdelijk elders verblijven voor een operatie en/of zorg. Ik moet dus goed opletten dat ik mijn tijd, energie en aandacht goed besteed, en dat ik blijf letten op mijn doelen. Het voelt heel fijn, dat ik een beetje uit de wind word gehouden, en ik ben erg trots op degene die de moeilijkste beslissing met liefde heeft genomen!

Zaterdag hadden we familiedag. Ik voelde me prima en had het naar mijn zin. Ik kruip meestal in een hoekje en wacht op wat er komt. Ik was trots op mijn mannen en knappe schoondochter, en voelde me fijn in mn nieuwe kleren. Het was leuk om weer eens als gezin op stap te zijn. Junior reed, hij heeft nog niet zo lang zijn rijbewijs, en ik voelde me zo veilig achterin! 

Als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat, zeg ik meestal: goed. Ik voel het meestal ook zo. Ik ben wel in behandeling op de PAAZ, en ik ben daar hard aan het werk, maar ik ben niet ziek. Het harde werken doe ik in Sneek, en als het nodig is, oefen ik in de praktijk, maar als je me tegenkomt gaat het goed. Als ik me verstop, en de telefoon niet opneem, is er meer aan de hand. Dan zie ik het even niet zitten of ben ik buitengewoon moe.

Ik kan het me voorstellen dat het raar overkomt, als ik zeg dat ik me goed voel, maar toch is het de waarheid. Er wordt zo goed voor me gezorgd, ik krijg zoveel aandacht, er wordt zo naar me geluisterd, mn medicijn slaat goed aan, waarom zou ik dan klagen? 

Als ik me niet goed voel, en moe ben, zeg ik het ook eerlijk. Maar dan zie je het ook aan me. Alles doet me dan zeer, ik heb zwarte kringen onder mn ogen en ik ben stil. 

Wat zit ik ingewikkeld in elkaar, zeg. Ik leer steeds meer naar mezelf te kijken. Raar mens ;-)