Iedere keer loop ik tegen mn grenzen aan, en dat vind ik zó moeilijk.
Van alles willen, en het dan 'maar' gedoseerd kunnen.
Die grenzen zijn nog zó dichtbij.
Woest word ik ervan.
Dit was ook de week van angst en wantrouwen.
Iedere keer steekt het weer de kop op.
Het gevoel hebben dat je nooit voldoet, en volmaakt moet zijn om het leven en de wereld aan te kunnen.
Héél verdrietig word ik ervan.
Maar het is ook de week van hoop.
Niet voor niets is mijn motto:
1 opmerking:
wat heb je de lat hoog gelegd voor je zelf!volmaakt is er maar 1 hoor!je MAG je weg al struikelend en strompe
lend gaan . anoniem
Een reactie posten