Zware week, maar gedragen!

Het was echt een heftige week, deze week. Ik gleed zover terug in mijn depressie (die ik helemaal niet 'mijn' noemen wil), dat ik even bang was om gebruik te moeten maken van een "BOR", een Bed Op Recept.

Ik ben zo moedeloos van alle pijn die ik heb in mijn vrije dagen, ik kan er moeilijk mee omgaan op dit moment. Het kost zoveel energie, dat ik een hele dag loop te zuchten.

Ik voel me opgejaagd door alles wat ik 'moet', afspraken die ik heb staan en werk dat gebeuren moet, koken, wassen, boodschappen, de gang iedere keer naar Sneek, enz. enz.

Toen ik de therapeute voorstelde om volgende week een week vakantie in te plannen, was ze het daar direkt mee eens. Maar omdat er volgende week iig een gesprek gepland staat met de psych, stel ik het misschien nog een week uit, om daarna een pyamaweek te houden :-)

Volgens mijn therapeute heb ik de laatste weken heel hard gewerkt, en omdat ik ga voelen, is dit een heel logisch gevolg. Lekker is anders :-(

Kortom, ik heb het even zwaar, deze week. 

Dat heb ik nog niet eerder zo gevoeld, en zeker niet hard-op gezegd, want met mij gaat het altijd goed *glimlach*

Mijn ouders lijden met mij mee, ze brachten mij een boekje:

Bij het doorlezen las ik dit stukje: 

'Ik zal dragen, dát is God voor Zijn volk. Dat is tot schaamte van henzelf, want ze (ik!) willen altijd maar zelf dragen'.

Voordat ìk me eens overgaf!

Het is goed voor mij, om zo afhankelijk te zijn, en het is heerlijk om gedragen te worden.

Daarom is deze periode voor mij beslist geen verkeerde tijd in mijn leven.

Ook al doet het letterlijk en figuurlijk zeer, kan ik me niet concentreren en vergeet ik veel, één ding staat voor mij vast, dat de Herder me draagt, en waar kun je beter zijn dan op die Sterke schouders?