Ik heb dat ook steeds een moeilijke vraag gevonden. Want ja, het ene moment gaat het wel, en het andere moment kan het zomaar omgeslagen zijn.
Aan de buitenkant zie je niet zoveel (denk ik) en ik kan me ook vrij normaal gedragen -wat is normaal?-
Ik heb ook geen zin om altijd en met iedereen te delen wat ik denk en hoe ik me voel. Daar zijn een aantal basisvoorwaarden voor nodig: rust, een gevoel van veiligheid, tijd, en iemand moet wel kunnen/ willen luisteren en me serieus nemen. Met één oor luisteren en dan over eigen moeilijkheden beginnen, laat mij niet praten. Terwijl ik wel veel aan 'gedeelde smart, is halve smart' heb. Ik heb niets aan goedbedoelde raadgevingen als: ga eens iets leuks doen, of ga eens lekker wandelen/ fietsen/......, daar word ik alleen maar moedeloos van, en dan voel ik me juist in de steek gelaten en onbegrepen.
Deze vakantie heeft me goed gedaan, ik ben weer een beetje op aarde terug. Het is toch wel heel veel wat me is overkomen en waar ik nog middenin zit. Ik had nog geen tijd en rust gevonden om het allemaal te verwerken. Ik voel me wat rustiger en uitgeruster. Ik heb lang niet alles gedaan wat ik graag wilde doen, en dat vind ik jammer, maar het weer was er ook niet naar.
Ik heb me wel voorgenomen om na een aantal weken therapie weer een weekje vrij-af te nemen. Ik heb anders het gevoel dat ik geleefd word, en ik krijg het dan niet op een rijtje.
Ik heb wel zin om weer terug te gaan. Er is nog veel werk aan de winkel, en ik ben wel weer toe aan regelmaat. De thuiskomst van zoonlief heeft er al voor gezorgd dat ik iedere dag weer kook, en dat moet ik volhouden, ook deze resterende vakantiedagen. Dat is een prachtig doel, daar kan ik mee in Sneek (terug) komen ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten