Ik ben erg geschrokken van de papieren van de WIA, ik wist wel dat het er aan zat te komen, maar het is nu wel erg echt.
Ik hoop toch echt nog wel weer aan het werk te kunnen, of is de blik op mezelf zo vertroebeld? Heb ik te weinig-of geen- inzicht in de hele situatie?
Ik heb zo hard gevochten om bezig te blijven, en ik weet wel dat het nù niet kan, maar volgend jaar???? Dan is dit toch wel voorbij? Ik blijf toch niet de rest van mn leven zo?
Het komende half jaar zal dit zwaard van Damocles boven mn hoofd hangen. Ik ben benieuwd wat het met me doet: heb ik er last van of leg ik het naast me neer? Maakt het me strijdbaar of put het me uit?
Als je me een jaar geleden had verteld dat ik zou staan waar ik nu sta, had ik je vierkant uitgelachen. Ik, de sterke, de strijdbare...
Want U bent mijn rots en mijn burcht!
Wijs mij dan de weg en leid mij zachtjes,
omwille van Uw Naam.
1 opmerking:
Lieve Kaat je haren op je hoofd zijn zelfs geteld. Alles ligt zo veilig in Zijn handen. Ik heb met therapie leren omgaan met mijn beperkingen en ik ben er iedere dag nog dankbaar voor dat ik die kans had, zoals jij nu. Ik moet alleen een onderhoudsdosis medicijnen nemen, anders red ik het niet. En die andere mensen dan die altijd maag tabletten in moeten nemen enz................enz.
Schamen doe ik me er al helemaal niet meer voor. Ik moet in de kerk op een hoekje gaan zitten anders krijg ik het benauwd. Nou er zijn hoekjes zat. En ook zijn ze snel vol?? meer mensen soms die het nodig hebben?
Een reactie posten