Goed???

Al een paar keer heb ik de opmerking gekregen: "wat goed dat je dit doet, werken aan jezelf is zó moeilijk". 
Lieve mensen, ik had geen keus. Ik was totaal vastgelopen en kon geen kant meer op. Moedeloos en moe van alles. Met een lichaam dat stijf en pijnlijk was van alle opgebouwde spanning en stress. Dus, het is misschien wel goed dat ik dit doe, het is nooit een keus geweest, maar een noodzaak. En nog een beetje bitter ook. Want het kost veel, en voelt echt niet lekker. Het is wel goed, en ik werk er hard aan, maar het doet pijn, in je eigen vlees snijden. Bovendien lijden degenen die je het naast staan mee, en ook dat doet pijn. Ik ben blij dat de psychologe zo doortastend was, en begreep wat ik bedoelde toen ik "help" fluisterde. 


Gister vertelde ik dat ik dagelijks bemoedigd word door teksten, verzen, etc.
Als reactie kreeg ik een sms met een prachtige one-liner: "het probleem dat voor je ligt, is nooit zo groot als de Persoon die achter je staat". Één van de eerste dingen die ik tijdens de revalidatietherapie (vorig jaar) moest leren, was leunen op een ander. Ik kreeg het niet voor elkaar. Ik ben zó gewend om alles zelf te regelen en alleen op mezelf te vertrouwen. Het was een onmogelijke opdracht voor me. Pas toen ik totaal vastgelopen was, en ik mijn hemelse Vader vroeg om voor me te zorgen omdat ik het zelf niet meer kon, en op Hem ging vertrouwen, begon het voor mij ook te veranderen. Ik kon me helemaal geven in de therapie en mezelf stukje bij beetje loslaten. Ik sta nog maar aan het begin, maar ik heb al veel veranderingen bij mezelf gezien. Het mooie is, dat je merkt dat er in je omgeving ook wat veranderd. En dat hulp vragen niet erg is, maar juist veel oplevert. 
En als het even niet lukt? Dan ga ik heel hard zingen (in mezelf ;-)), want zingen is 2x bidden. En mijn Heere hoort mij altijd. 
Want Hij is opgestaan, Hij leeft!