Dag 6, zaterdag 16 april

Gistermiddag ben ik thuis gekomen voor het weekend. Manlief haalde me op, en we genoten van de toeristische route terug. Prachtig die wolkenluchten en die weidsheid van het Friese land. De uitbottende natuur is symbolisch voor mij. Ook voor mij voelt het zo :-) ik sta in de knop, op het punt om uit te breken. Is de nacht te koud, dan duurt het wat langer.
Afgelopen week heeft me veel gebracht. Rust en regelmaat. Aandacht voor mezelf en de rust om somber te zijn (doei glimlach). En ik moet zeggen, het voelt goed!
Maandagavond kreeg ik voor het eerst mijn medicijn, en het duurde een aantal dagen voordat mijn lichaam eraan gewend was. Het slapen ging al vrij snel beter tot goed, maar de bijwerkingen waren niet prettig. En gewend als ik dat ben, vertelde ik dat tegen niemand, en sleepte ik mezelf er door heen. 
Als ik 's ochtends wakker werd, evalueerde ik de dag ervoor. Daarbij kwam steeds helder op mn netvlies te staan, wat ik beter/ anders had kunnen doen, en wanneer ik hulpverlener werd en niet voor mezelf zorgde.
Wat ik heel prettig vond, was de vrijdag. Niet omdat ik dan naar huis mocht, maar omdat de groep heel klein was. Ik heb gemerkt, dat ik goed funktioneer in een kleine groep, en verdrink in een grote groep. Eindelijk begon ik te praten over wat er in mij leeft en de reactie's waren zo leuk. En de opluchting die ik voelde naderhand! Thuis ben ik nog even verder gegaan, wat een ruimte en rust geeft dat!
Waar ik nog aan ga werken, is mijn gevoel, ik ben nog steeds aan het praten alsof het over de buurvrouw gaat. Afgelopen week kreeg ik tijdens de creatieve therapie een homp zachte klei in mn handen gedrukt. Het was al heerlijk om weer eens wat met mn handen te doen, dat was al lang geleden. Mn handen vonden het prettig :-) Ik kreeg de opdracht om een dier te maken dat bij mij past.
Zonder dat ik er over nadacht begonnen mijn handen een oester te maken, bijna helemaal dicht, en de kleine opening met tralies ervoor. Wel een enorme parel erin :-) Dat was zo raar en prettig tegelijk! Met je handen maken wat je mond niet zeggen kan, daar ga ik nog even mee door. Daarna had ik een gesprek met de therapeute, en zij gaf me zo veel vertrouwen dat ik met haar praten kon, en toen voelde ik de tranen hoog zitten. Het slot op de koffer rammelt, maar is nog nog niet gebroken! 
Zij zei ook, dat je een oester heel voorzichtig moet openmaken, niet je mes ertussen zetten en openwrikken, want dan gaat het kapot, maar heel voorzichtig. Een beeld waar ik me heel veilig bij voel! 
Nu ik aan deze situatie toegeef, ga ik er ook voor, en het voelt goed. En het is heerlijk om een poosje verstopt te zitten, buiten alles wat aandacht vraagt.
Conclusie van week 1:
Het is gewoon heerlijk om voor mezelf te zorgen, ha ha ha!