De dagen rijgen zich aaneen, in een gestaag ritme.
Af en toe is er een leuke, nieuwe afwisseling, zoals het zingen dat ik deze week deed.
Voor ik ziek werd, zong ik in een Bachkoor, en ik haalde daar veel voldoening uit.
De lat lag er hoog, maar ik vond het geweldig.
Ik sloot er af met de Johannes Passion.
Vorige week werd ik gebeld door een tenor, of ik in een kwartetje wat koralen uit het Weihnachtsoratorium wilde zingen.
Al tegenstribbelend ben ik er aan begonnen, want ook hier had ik geen zelfvertrouwen en het idee dat ik het zou kunnen.
Maar wat ging het gemakkelijk, en wat heb ik genoten!
Weer een mijlpaal :-) en het lijkt erop, dat -de Hohe Messe zingen- er aan komt!
Ik werd afgewezen voor een sportieve challenge, waar ik me erg op verheugd had.
Mijn idee is dan, dat mijn weg daar niet loopt en het niet voor mij bestemd is.
Maar het speet me wel, het was een mooie uitdaging en een mooi nieuw doel geweest.
Lieftantezeggertje kwam spelen, en bracht 'kindje Jezus' mee. Wat bracht ze het kerstverhaal al spelend ontroerend in praktijk. Wat gaat er al veel om in die kleine koppies!
Verder werd me per brief meegedeeld, dat mijn tijdelijke WIA-uitkering een meer definitieve vorm krijgt. Heel fijn natuurlijk, maar wordt alles ooit weer eens normaal?
Het is zo dubbel allemaal.
Alsof je aan een elastiek vooruit loopt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten