Vanmorgen was ik voor mijn doen al op tijd in de kleren.Ik heb er moeite mee, in deze donkere dagen, om vroeg op te staan, en als er geen reden voor is, blijf ik lekker liggen tot een uur of half negen.
Vroeger was ik een echte vroege vogel, ik vond het heerlijk om vroeg op te staan, en buiten te zijn. Je bent dan nog zo echt alleen, en er zijn dan zulke prachtige dingen te zien. De sfeer is dan heel anders.
Na de storm van vorige week, waren mn ramen hard aan een beetje water en zeep toe. Terwijl ik zo bezig was, en genoot van het buiten zijn, -zo'n beetje net-aan vriezen, lekker zonnetje, blauwe lucht- bedacht ik me, dat ik een stuk makkelijker het trapje op-en-af ging als vorig jaar en de jaren dáárvoor.
Wat was bewegen moeilijk voor me, een treetje af, de stoeprand- het was vreselijk. Achteraf kun je je niet voorstellen, hoe moeilijk het allemaal geweest is, en ik begin te begrijpen (en te accepteren) waarom herstellen zo ontzettend veel tijd kost.
Ik ben dankbaar, dat het zo'n stuk beter gaat, en zoveel makkelijker, maar er zit maar bar weinig rek in mn elastiek. Er is veel schade aangericht, in lichaam en geest, en het is maar de vraag of de tijd alles weer een beetje zal helen.
Ik vind het leven moeilijk, al zijn er veel dingen waar ik echt weer van kan genieten, en zie ik heus de vooruitgang wel.
Ik heb een trouwe Vader in de hemel, die me dag na dag bijstaat en me lieve mensen op mijn pad geeft, juist als ik het zo nodig heb.
Die me Zijn Woord gegeven heeft, en muziek om troost en bemoediging uit te halen.
Er stond vroeger een boek in de kast bij mn ouders, met de volgende titel:
en dat wil maar niet uit mijn hoofd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten