Zaterdag kwam ik de term: 'uitputtingsdepressie' tegen, en deze benaming van een burn-out, is voor mij zoveel beter!
Het maakt natuurlijk geen verschil, maar het zegt meer over de inhoud als de term burn-out.
Nu ik nog maar 1 dag in S. ben, probeer ik alles in en om het huis weer op te pakken, en een stuk structuur in te bouwen.
Het lukt me niet goed om dat op poten te krijgen, mede door de druk van buitenaf. Nu ik zo goed als 'hersteld' ben, zou ik weer de oude moeten zijn, en sterk en gezond.
Het beneemt me letterlijk de adem, ik lijk weer op een vis
Ik kan duidelijk nog niet veel aan stress en druk aan, en dat benauwd me weer voor alle plannen die ik heb.
Het betekent weer even een stap terug en een meer afwachtende houding aannemen, alles laten komen zoals het komt.
Het gaat nog wel een poosje duren voordat ik weer op een redelijk peil zit, en de oude word ik niet meer. Daarvoor heb ik te lang op mn tenen gelopen en mezelf uitgeput.
Ik voel me daar wel schuldig over, ja. Ik wist het niet en ik heb het niet herkend. Volgens de mensen in S heb ik het door mijn overlevingsdrang en wilskracht zo lang vol gehouden, en dan hebben ze het over jaren en jaren.
Alles bij elkaar ben ik weer behoorlijk zenuwachtig en angstig. Het afhankelijk zijn en vertrouwen hebben is moeilijk.
Ik werk zó hard aan mn herstel, als ik dan mn neus stoot, doet het zeer, en ben ik mn zelfverzekerde, sterke gevoel kwijt.
Ik ben wel in staat om alles wat ik geleerd heb bij de Cognitieve Therapie in te zetten, en de oorzaak op te zoeken.
Het komt er altijd op neer, dat ik niemand anders buiten mijzelf vertrouw, en alles in mn eentje wil doen.
Altijd bang om gekwetst en in de steek gelaten te worden.Ik heb het altijd zo gedaan, en ik heb me veel te lang daarmee gered.
Ik kreeg de vraag van iemand die me al een jaar niet gesproken heeft, of ik al voor mezelf kan zorgen......pfffff
http://www.news-medical.net/news/20101118/8149/Dutch.aspx
Morgen is het weer dinsdag....yeah!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten