Mn maatjes weer zien en nieuwe mensen ontmoeten, de draden afhechten die nog losliggen.
Het is fijn om complimenten te krijgen over hoe ik bezig ben, en feedback over hoe ik het doe.
Het is moeilijk om struktuur vast te houden en voor mezelf te kiezen, en toch is dat wat ik doe.
Ik wil niet meer zo door mn benen zakken als ik gedaan heb, maar toch voelt het nog steeds egoïstisch.
Het zit heel diep :-),
en wat ik vooral moeilijk vind, is balans èn kaders vinden. Ik heb niet zo'n beeld van wat normaal is.
Vanmorgen heb ik me uitgesloofd in het bos, lekker hardgelopen. Het tempo lag me iets te hoog, maar ik heb toch doorgezet.
Ik ben zó enorm bang voor mijn valkuilen, om over mn grenzen te gaan, dat ik dan weer loop te twijfelen of ik het wel goed doe.
Ik slaap ook weer een stuk onrustiger
Het is moeilijk, om op eigen benen te staan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten