Wat was het heerlijk, om zó vroeg op stap te zijn, dat ik de zonsopkomst mee kon maken en kon genieten van de prachtige kleuren en sferen.
Jammer, dat het weer voorbij is.
Mijn vrije dag was een uitgelezen dag geweest voor de-was-buiten en de ramen-wagenwijd-open :-)
Gelukkig ben ik weer in de opwaartse spiraal, het gaat stukken beter dan de laatste 2 weken. Ik weet nu waar mn opstandigheid vandaan komt, en kan er mee aan het werk.
Ik heb nog geen balans in mijn gevoel, en dat is erg lastig. Ik ben zo maar uit mn evenwicht, dat maakt me onzeker. Ik heb geen grip op mezelf, geen zelfbeheersing, en zo ken ik mezelf niet, en ik heb geen idee wat me soms overkomt.
Dat is tòch moeilijk te begrijpen.
Ik had echt nóóit, nóóit verwacht in deze situatie te belanden.
Nu zit ik er middenin, en het is goed, en interessant, en leerzaam, en pijnlijk, en lastig, en confronterend, en vervelend, en langdurend, en adembenemend, en erg, erg vermoeiend, en onbegrijpelijk dat ik het ben, die dit meemaak.
Ik zie het ook in de ogen van de medegroepsleden die me het naast aan het hart liggen. De verbijstering, het ongeloof: hoe kom ik hier, wat doe ik hier.(en hoe kom ik hier zo vlug mogelijk weer weg :-) )
En dan toch de overgave, het vechten, de pijn, het bereiken van een doel.
Het is een wonder dat ik dit mag meemaken.
Ik hoop dat ik er wat mee doen mag, als ik hier mee klaar ben, want ik krijg zo'n zin om weer aan de slag te gaan.
Maar eerst nog het één en ander opbouwen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten