Mineur

Hoog tijd voor een nieuwe blog ;-)


De vrije week is me slecht bekomen.
Sinds het weekend ben ik al doodmoe en weer behoorlijk depressief.
Het is noodzaak om struktuur te pakken te krijgen om weer op de been te komen.
De psychiater waar ik gister een gesprek mee had, vroeg me niet in een oude gewoonte te vervallen: de lat te hoog te leggen

en te snel te willen.
Ik vroeg hem om 3 pilletjes, één om me beter te voelen, één om af te vallen, en één voor energie zodat ik aan het werk kan. Hij begon te lachen, hij zei: dat is ten eerste veel te vroeg, daar is het nu nog niet de tijd voor, en ten tweede heb jij die pillen niet nodig, je kunt het zelf wel. Leuk, hè ;-)


De groep is momenteel heel klein, omdat de helft nog op vakantie is, en een paar anderen aan het afbouwen zijn. Ook de therapeutes houden vakantie. Dat geeft toch wel een bijzondere sfeer, het wordt er veel intiemer van, er wordt meer op je gelet, en je bent veel vlugger aan de beurt!

Vandaag is dan het definitieve afscheid van mn werkplek.
Ik ben benieuwd hoe dat zal voelen. Ik ben er wel klaar mee, ik leid zo'n ander leven, en er is helemaal geen kontakt meer.
Dat is iets dat ik erg moeilijk vind, dat collega's je weten te vinden als ze een dienst moeten ruilen, maar dat ze je als een baksteen laten vallen als je in de shit zit, en gewoon nooit meer iets laten horen. Zelf zat ik zo met mezelf in de knoop, dat ik het niet op kon brengen om er zelf achteraan te gaan, dat is iets wat moeilijk te bevatten is als je niet weet wat burn-out en depressie is. Mn hoofd zolang in het gips, is niet te doen, maar zou wel duidelijker zijn, denk ik!
Het enige wat zeer gaat doen, is naar mijn idee het definitieve ervan, en het afscheid van iets waar ik het grootste deel van mijn leven mijn voldoening en waardering uitgehaald heb.


Als ik volgende week de reumatoloog bezocht heb, kan ik plannen gaan maken voor de rest van mijn leven.


En die uitdaging zie ik wel zitten.