Het zijn best lastige dagen. Twee sterfgevallen kort na elkaar, die me van mn à propos brengen- en dat is nog nooit gebeurd.
Het is niet makkelijk om te gaan voelen, ik heb altijd alles naast me neergelegd en ik ben gewoon verder gegaan.
Sterven en stervensbegeleiding hoorden bij mijn werk, dus ik ben het zakelijk gaan bekijken (denk ik). Dat werkte altijd goed, maar nu de muren om mij afgebroken worden wordt het steeds lastiger om er een weg in te vinden.
Ik ben een beetje kwijt wat 'normaal' is, en ik kan mezelf niet zo goed corrigeren.
Ik leef een beetje in vaagheid, ben niet zo bewust met dingen bezig, kan me niet concentreren, of me ergens mee bezig houden.
Het hoort erbij, het gaat voorbij, maar ik voel me er niet lekker bij.
Ik word ontzettend prettig begeleid in therapie, ook hierin.
Ik krijg alle tijd en aandacht die ik nodig heb, en ook mn groepsgenoten zijn er voor me.
Ik ben al zover dat ik om hulp durf te vragen.
Kijk, dat zijn nog eens stappen ;-)
Er gebeuren ook positieve dingen, hoor.
Ik heb al een paar keer gewandeld, ik probeer het in huis weer wat op de rit te krijgen, ik krijg weer wat grip zo hier en daar.
Ik probeer mn middagdutjes af te bouwen en om te zetten in uurtjes voor mezelf, dus er zit heus wel vooruitgang in.
Als je t maar zien wilt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten