de officiële verklaring van het UWV dat ik het komende half jaar 100% arbeidsongeschikt ben.
Aan de ene kant ben ik erg verdrietig, ik heb zo hard gevochten om niet op dat punt te komen.....
aan de andere kant ben ik erg dankbaar, dat ik in alle rust aan mijn herstel kan werken.
en dan, toch nog....
wat zien zij dat ik (nog steeds) niet zie?????
is 't dan toch allemaal echt???
Waarom zijn ze zo bezorgd/ lief voor me?
Ps.: Aan het eind van de middag sprak ik iemand die me een jaar lang niet gezien heeft. Ze zei: Wat ben je mooi! Je bent veranderd, je haar is anders, je had een bril, toch? Ik zie wat aan je......
en weet je,
ik heb alleen mn masker maar afgezet.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten