Huilen

Het heeft even geduurd, maar hier ben ik weer :-)
Ik heb een heel druk-in-mn-hoofd weekend gehad, en ik had tijd nodig om bij te komen.


Gister gebeurde er weer iets in de groep -het is net de normale wereld- en ik was hélemaal van het pad af. Ik heb GEHUILD!

Het overviel me gigantisch, maar wat voelde dàt lekker!


Vandaag heb ik me gedragen als een puber -ook wel es lekker ;-)
Mijn groepsgenoten zeiden een aantal keren dat ze zo trots op me zijn, en dat is leuk om te horen.
Ik moest in een gesprek de boze stiefmoeder zijn, en dat ging me goed af, maar ik vond het heel onplezierig om zo tegen een kwetsbaar iemand tekeer te gaan.
Het paste duidelijk niet bij mij, maar ik kon er wel een stukje boosheid in kwijt!


Er komt steeds meer in beweging, en dat is fijn. 
Ik heb daardoor mn struktuur en middagdutje weer even nodig om op de been te blijven. Je merkt dan duidelijk, dat je nog niet echt aan het opbouwen bent, en al helemaal niet aan reserves opbouwen. 
Aan de nieuwe mensen in de groep merk ik, hoe ik al veranderd ben, en hoeveel tijd het kost, en hoe hard je liefdevolle mensen om je heen nodig hebt om door te gaan en vol te houden.

   

Groeten maar weer, het is weer koor-avond!
(ps.: ik heb 98 posts en 5658 pageviews!!! oink!!!)