Naar mijn idee is de zomer voorbij en begint de herfst.
Ik ben er blij mee, er kwam geen eind aan de lange zomer, het heeft me uitgeput en en moe gemaakt.
Ik ben ook tot nieuwe inzichten gekomen, en dat is goed.
Het was ook nodig, het heeft me helderheid/rust gegeven.
Ik kreeg werk aangeboden en zag een mooie baan in de zorg.
Hoe dichter het bij kwam, en hoe meer ik er aan dacht, hoe benauwder ik werd.
Gelukkig werd het afgebeld......maar daarna had ik het gevoel dat alles me "weer" bij de handen werd afgebroken.
Een oppasdag met een "problemenkindje" gaf me het inzicht dat ik nog lang niet toe ben aan het dragen van verantwoording en het doen van verpleegtechnische handelingen.
Ik wil nooit meer 's nachts wakker liggen met de vraag of ik mn werk wel goed heb gedaan, en dat terwijl ik perfectionistisch ben!
Nooit meer gespannen en zenuwachtig wakker worden en dat gejaagde gevoel de hele dag niet meer kwijtraken!
Ik las gister in mijn dagboek dat het onbekende van de toekomst in handen is van God.
En dat was de bevestiging die ik zocht en nodig heb.
Geduld hebben is wat ik leren moet, en waar ik me steeds bewuster van word.
Ik vraag me al lang af welke kant ik op moet en wat er van me verwacht word, en nu kan ik me overgeven.
Het is toch een groot wonder, dat ik mag merken dat God ondanks mijn twijfels, opstand en zorgen Zich nog steeds met mij wil bezig houden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten