Ik was even ondergedoken, na te-veel-hooi-op-mn-vork.
(
Veel geslapen, en een stijf en pijnlijk lichaam.
Boos en opstandig.
Ik vind het zoooo frustrerend om lichaam en geest niet in balans te hebben....
Hoe dankbaar ik ook ben voor alles dat ik weer kan, en voor de mentale weerbaarheid die ik heb gekregen, dat mn lichaam niet doet wat mn geest wil, vind ik toch wel een harde dobber.
Ik weet wel dat ik niet klagen mag als ik kijk naar vele anderen, en naar alles wat ik gekregen heb in de afgelopen maanden, maar toch....
Ik moet mn doelen weer bijstellen en kleiner maken.
Zal er nog es een dag komen dat ik weer zomaar gelukkig ben?
Tevreden met wat ik heb en wat ik ben?
2 opmerkingen:
Twee stapjes vooruit en weer een stapje terug, dan weer twee stapjes vooruit en weer een stapje terug... Geef jezelf de ruimte om te groeien naar dat wat je voor ogen hebt en weet dat wat was afgebroken, vaak langer duurt om weer 'duurzaam' op te bouwen. Je kunt er beter wat langer over doen en het goed doen, dan te snel en later weer een terugval krijgen;) (spreekt hier een ervaringsdeskundige;)) Sterkte! (ben op je blog gekomen via via) Groetjes, Elena
Dank je wel Elena!
Ik weet het wel, maar ben zoooo ongeduldig....duurt ook al zolang ( al 2,5 jaar onderweg) en ik wil alles graag op mijn tijd en mijn manier....maar zo werkt het niet, hè?
Groetjes!
Een reactie posten