Op advies van mijn arts slik ik paracetamol om de pijn en de stijfheid een beetje onder controle te krijgen. Ik vind mn conditie heel erg belangrijk, maar dat éne uurtje sporten kost me nu 3 dagen stijfheid en pijn, en dat vind ik weer een beetje zonde van mn tijd.
Ik ben nog steeds aan het afkicken, en eigenlijk ook aan het nagenieten.
Wat was het ondanks alles een leuke dag gister.
De groep was klein en ik stond in het middelpunt van de belangstelling.
Mijn therapeute gaf complimenten, omdat ze vond dat ik zo hard gewerkt had, en zoveel bereikt heb. "Mensen zoals jij, maken mn werk zo leuk" :zei ze.
Toch ben ik wat angstig. Nu moet ik het alleen doen, en ik weet niet of ik het kan. Ik lijk wel sterk, maar ik moet het ècht alleen doen, en dat maakt het heel moeilijk. Me eenzaam en onbegrepen voelen is een van de moeilijkere dingen in mn leven.
Ik hèb een God die me hoort en van me afweet, en ontzettend lieve mensen op mn pad brengt, iedere keer dat ik het nodig heb.
En toch, en toch.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten