De foto is zo' n 100 jaar oud.
Oma was hier ongeveer 9 maanden.
Als je goed kijkt, zie je de 'tupmuts' van haar moeder (Zuid Beveland) achter haar. Oma kon nog niet goed zitten dus moest vastgehouden worden.
Dezer dagen denk ik regelmatig aan oma, vanwege het heerlijke toetje dat ze altijd had als we een dagje kwamen. In de zomer kakelvers, in de winter uit de weck.
Sweet memories!
Nu het zulk prachtig zomers weer is, en zoonlief thuis, herbeleven we ook een stukje 'vroeger'.
Gezellig al die jongvolwassenen over de vloer, even terug naar hun jeugd en lekker puberig bezig af en toe.
Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat.
Voor hem en zijn vrienden maak ik vrijwel dagelijks oma's toetje.
1 liter vla, 1 liter yoghurt, opkloppen met slagroom en afmaken met kleingesneden zomerfruit: aardbeien, bramen, frambozen.....
Smullen!
Oma Wanna stierf 21 jaar geleden totaal onverwacht, op het moment dat wij in het vliegtuig zaten naar Portugal. Ik heb nooit afscheid van haar genomen.
Ik kwam zwanger thuis van die vakantie, en verloor mijn baby na 14 weken.
Diep weggestopt verdriet, pas onlangs verwerkt- als het al te verwerken valt.
3 opmerkingen:
Aan de ene kant heerlijk die 'memories', om weer even met een goed gevoel terug te denken aan vroeger en de fijne dingen die er waren zoals het toetje van oma. Maar dus ook verdrietige herinneringen. Wat moet dat een schik geweest zijn dat je oma zo plots was overleden en dat je daarbij geen afscheid kon nemen. En dat je kort daarna je kindje bent verloren. Dat is heel verdrietig! Ik kan me voorstellen dat je meer dan verdrietig was geweest en waarschijnlijk nu er ook nog verdrietig om kan zijn. Ik ben zelf mijn eerste kindje verloren met 12 weken. Dat wordt dan afgedaan als een miskraam en zoek het verder zelf maar uit. We hebben het kindje zelf begraven en leeft voort in onze herinnering, zoals jullie kinje in jullie herinnering. Wat moedig van je om dat hier te schrijven en te delen met anderen! En of het helemaal te verwerken valt? Ik denk het niet, je kunt het een plekje geven, maar het verdriet en gemis kwijt raken? Dat kan ik niet.
Ik heb net je bloq gelezen over het toetje ,het volgende:
naar mijn herinnering was het klop klop ipv slagroom ,hoewel met slagroom is het ook
niet te versmaden.weet je ,volgens mij zaten er ook frambozen en banaan in.....
je zou er trek an krijgen he..mak
Wat afschuwelijk dat je jullie baby na 14 weken zwangerschap moest missen. Ik heb het gelukkig zelf niet meegemaakt, maar het was mijn grootste angst toen ik zwanger was, en als ik erbij nadenk wat dat moet zijn voor een moeder, voel ik nog maar een klein beetje van wat jij moet voelen. Dat moet een heel groot verlies voor je zijn geweest, en nog!
Een reactie posten