Ik heb het afgelopen jaar verwerkt, een plekje gegeven en in een doosje op zolder gezet, achter het luik. Als het nodig is, zoek ik het op, verder laat ik het achter me.
Waar ik nu vooral mee bezig ben, is het hier en nu.
En het hier en nu geeft me zoveel zorg, pijn en verdriet, dat ik niet tot bloggen kom.
Ik heb nog nooit zoveel gehuild als in de afgelopen weken. Wat ben ik blij dat ik dat nu kan!
Ik zou kunnen vertellen hoeveel plezier ik beleef aan het hardlopen, aan het contact met anderen om me heen, aan de liefde en vriendschap die ik ervaar.
Zó waardevol, zo niet-ervaren, jarenlang.
Zo lèkker.
Maar het is nog niet zover.
Het bloggen moet nog wat wachten.
1 opmerking:
Wat heb jij het toch moeilijk Carla. Heel veel sterkte vanuit het verre Ede!
Een reactie posten