Het, in mijn ogen, doelloze leven dat ik leid, frustreert me nogal.
Ik ben niet gewend om zoveel tijd alleen in huis door te brengen, en geen structuur of agenda te hebben die mn leven bepaald.
Ik heb (nog) geen uitzicht op veranderingen, en ik word enorm geremd in de dingen die ik graag zou willen.
Onze neef trouwt vandaag, en mijn gedachten zijn veel bij zijn vader.
Ik krijg veel persoonlijke aandacht deze dagen, en dat raakt me.
We hebben zo'n grote God, Hij werkt door alles heen, en altijd op het moment dat ik het nodig heb.
Een bloemetje, een kaartje, een goed gesprek, iets betekenen voor een ander, gezellig eten, het bos in gesleurd worden voor een wandeling of hardloopsessie (ik voel het nog)....het houdt me op de been.
Vandaag pas ik op de prinses, en dat is enorm genieten.
Ze weet precies wat ze wil (en wat ze niet wil), en ze speelt zich een slag in de rondte met de playmobiel.
Wat een fantasie :-), en wat is dat gezellig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten